🦕 Chciałbym Się Zakochać Na Nowo

12. Masz silne przeczucie co do jego miłości. w głębi serca masz silne przeczucie co do tego, że żonaty mężczyzna zakochuje się w tobie., Możesz się oszukiwać, mówiąc, że on po prostu troszczy się o ciebie, ponieważ jesteś jego przyjacielem, ale rzeczywistość jest taka, że on cię lubi i nie możesz tego zaprzeczać. Wyniki sugerują, że mężczyźni potrzebowali średnio nieco ponad 97 dni, aby rozważyć podzielenie się swoimi uczuciami. Z odpowiedzi kobiet wynikało, że zajmowało im to średnio prawie 139 dni. Inne ankiety przeprowadzone przez serwisy randkowe wykazały podobne wyniki. Sugeruje to, że na ogół potrzeba co najmniej kilku miesięcy Tłumaczenia w kontekście hasła "w nikim zakochać" z polskiego na angielski od Reverso Context: Nie miałem się do nikogo zbliżać ani w nikim zakochać. Tłumaczenie Context Korektor Synonimy Koniugacja Drogie wino, ale w smaku tak jak Fresco. Ona śliczna, lecz nie umie gadać ze mną. [Refren: schafter] Squeeze her double D's (Squeeze), squeeze her double D's (Uh) Na dziś koniec, zaraz łykam Oboje bardzo potrzebują kogoś, kto podpowie im, jak na nowo zakochać się w życiu. Udaje się im? Nie zdradzę zakończenia! Ale ostrzegam: nie lubię typowych „pozytywnych zakończeń”. Mam nadzieję, że przeczytacie „Zakochać się” z przyjemnością. Samobójstwo to trudny temat. Nie bałaś się z nim zmierzyć? Jeśli polegasz na znajomości etapów miłości, możemy założyć, że możesz znowu zakochać się w swoim mężu. Jednak do tego wymagana jest długa praca a przede wszystkim ponad tobą. Uczucia nie pojawiają się tylko dlatego, że ktoś tego chciał, nie mamy władzy nad emocjami innych ludzi, ale jesteśmy w stanie im pomóc otworzyć Przez strach możemy wiele stracić. Lęk powoduje, że skupiając się na unikaniu cierpienia, jednocześnie nie dajemy sobie szansy na coś pozytywnego. Życie pod nieustanną presją samokontroli nie będzie dla nas satysfakcjonujące. Relacje z innymi ludźmi, a zwłaszcza zaufanie komuś nowemu, zawsze wiążą się z ryzykiem zranienia. Miłość, kochanie drugiej osoby to zachowywanie się w określony sposób. Miłość to umiejętność tworzenia sytuacji, atmosfery, możliwości, które rodzą przyjemne uczucia, myśli, czyny skierowane w stronę drugiej połówki. Miłość to miłować, czyli lubić, dobrze się czuć w towarzystwie drugiej osoby. Zajrzyjcie na karty „Jak się zakochać w facecie…”. Historia napisana jest z dużym poczuciem humoru i choć czyta się ją nieco z przymrużeniem oka to według mnie tkwi w niej przekaz dotyczący tego, iż nie należy oceniać ludzi po pozorach, co niestety wciąż zbyt często się zdarza. Serial powstał na podstawie powieści Jakuba Żulczyka. Do licznych fanów produkcji dołączył Mateusz Morawiecki . - Mogę powiedzieć zupełnie szczerze - to naprawdę niezły serial. „Wakacje z żoną to nie tylko wycieczka, to okazja, by zakochać się na nowo”. Cytaty z wakacji z chłopakiem: „Podróżowanie z moim chłopakiem to nie tylko wakacje, to przygoda życia”. „Przebywanie z moim chłopakiem w pięknym miejscu sprawia, że każda chwila jest skarbem.” Kurs kosztuje 850 zł. Druga metoda to ukończenie odpowiedniej liczby imprez typu KJS (Konkursowa Jazda Samochodem), SKJS (rajdy) lub TIS (rajdy terenowe). Mogą w nich uczestniczyć osoby, które rozpoczynają swoją przygodę z motorsportem i nie posiadają licencji. Możemy nawet zacząć od poziomu Motul HRSMP, startując bez pomiaru czasu. J7nK. Witajcie. Tak jak w temacie chciałam się zapytać czy komukolwiek zdarzyło się zakochać w tej samej osobie po jakimś czasie? Moja koleżanka chodziła kiedyś z chłopakiem, w którym była szaleńczo zakochana, ale,, stan upojenia" minął i z pewnego powodu zerwali ze sobą po 3 latach. Teraz znowu się spotkali i mówi, że na nowo są w sobie bardzo zakochani. Pewna pani psycholog powiedziała mi, że tą chemię można poczuć tylko raz do 1 chłopaka, a jak minie to już bezpowrotnie. Zastanawiam się czy to może być tylko złudzenie, bo koleżanka czuje pewnego rodzaju tęsknotę czy jest tak jak mówi. Jestem wdową i chciałabym ponownie wyjść za mąż, ale moje dzieci są temu przeciwne. Proszę wybaczyć poufałość, droga teściowo, ale chcę zwrócić się bezpośrednio do pani. Życie dało pani wiele i wiele także zabrało. Nie stało się tak z woli człowieka, tego typu decyzje podejmuje Ktoś Wyższy. Jego decyzje z pewnością mają na celu nasze dobro, choć czasem trudno nam to dostrzec. Pani natomiast zrozumiała, że owe decyzje są zawsze podyktowane miłością. Z tego powodu nie zamknęła pani swego serca na miłość i pokochała raz jeszcze. Zakochać się wolno w każdym wieku, nie jest to tylko przywilej młodości - ci, którzy tak twierdzą, muszą jeszcze przejść długą drogę i wiele zrozumieć. Nie jest to także kaprys naszego umysłu czy naszego serca. Zakochać się jest naszym obowiązkiem, połączonym bezpośrednio z odpowiedzialnością, która spoczywa na nas z racji tego, że jesteśmy ludźmi. To najpiękniejsza rzecz, jaka może się nam przydarzyć. To jedyny sposób, aby pozostać w łączności z rzeczywistością. Być może nie chodzi pani o miłość, ale o pragnienie czyjegoś towarzystwa, obecności, dialogu. Chce pani w uczciwy sposób wypełnić pustkę po zmarłym mężu. A dzieci są przeciwne. Z jakich powodów? Z powodu wieku, konwenansów, niechęci do uznawania życia uczuciowego i seksualnego rodziców, zazdrości w stosunku do obcej osoby, która nagle ma wejść do nie swojej rodziny, chęci udowodnienia, że potrafią z powodzeniem zastąpić ojca. To nie są poważne powody. Dzieci nie chcą nawet spojrzeć na sprawę z punktu widzenia praw matki, prawa do ułożenia sobie życia na nowo. Jest ono niezbywalne, i nikt nie powinien mieć co do tego wątpliwości. Dzieci mogą twierdzić, że nie odmawiają matce (lub teściowej) tego prawa, ale nie rozumieją, dlaczego kobieta w jej wieku wplątuje się w nową historię miłosną. Po co? Żeby trafić na jednego z tych wdowców, którzy oszukują starsze panie, omamiają je, poślubiają na krótko dla ich pieniędzy, nie dla ich towarzystwa. Sąsiedzi przy okazji dobrze się bawią, widząc pannę młodą w takim wieku. Defetyzm na wielką skalę. Tak, jakby wszystkich tych zastrzeżeń nie można było równie dobrze odnieść do historii miłosnych pani dzieci. Ja natomiast twierdzę, że ma pani wystarczająco dużo doświadczenia, aby podjąć dobrą decyzję, i wystarczająco dużo siły, aby zmierzyć się z ryzykiem, które trzeba podjąć. Jednym słowem - ma pani serce i rozsądek potrzebne do stworzenia nowego związku. A zatem? Decyzję musi pani podjąć samodzielnie. Proszę nie pytać dzieci o zgodę (czy one panią prosiły o pozwolenie na ślub?) i nie skazywać siebie na życie w potajemnym związku, poświęcając cały czas na wymyślanie sztuczek, dzięki którym dzieci nie dowiedzą się o całej sprawie. Niech pani miłość, przyjaźń, związek (jakkolwiek bądź pani to nazwie) rozwija się na oczach wszystkich. Zazwyczaj dzieci, zięciowie i synowe, którzy nie wstydzą się ludzkich odruchów, nie mają nic przeciwko powtórnym związkom rodziców. Mogą sobie pozwolić na jakąś dowcipną uwagę, ale uszanują ich decyzję. Gdyby jednak okazali się w tej sprawie stanowczy i nieustępliwi, proszę nie zwracać na to uwagi. Pani życie nie zależy od nich i nie ma pani wobec nich żadnego długu do spłacenia. To jeszcze nie koniec. Decydując się na ponowne małżeństwo, nie wyrządza pani nikomu krzywdy. Przeciwnie - wzbogaca pani rodzinę o kogoś, kto wniesie do niej miłość, serdeczność, chęć życia. Dzieci powinny być za to wdzięczne, podziękować i trzymać za was kciuki. Więc proszę nie dać się zastraszyć szantażami typu: "Nawet nie myśl o wpuszczeniu do domu tego typa, nie wymagaj, abym traktował go jak ojca, mamy tyle problemów, a ty bawisz się w drugie małżeństwo z pierwszym lepszym, dla jednego byłaś już służącą, teraz chcesz dla innego, masz tyle lat, a zachowujesz się jak nastolatka, szybko się pocieszyłaś po stracie ojca". Istnieją dzieci okrutne i głupie, która uważają, że życie ich rodziców zależy od nich. W ten sposób wszystko zostaje postawione na głowie: rodzice dali im życie, a one korzystają z niego, ze świata, z obecności rodziców, widząc we wszystkim swoją prywatną własność, nad którą mają władzę życia i śmierci. Kiedy takie dzieci zakładają własne rodziny, nie rezygnują z tej wymuszonej własności, lecz myślą, jak wzmocnić swoją władzę nad nią: teraz, gdy same mają rodziny, próbują jednocześnie decydować o losach rodziny, z której wyszły. Wydaje im się, że awansowały na obrońców swoich rodziców, przede wszystkim gdy chodzi o wdowę lub wdowca. Odtąd to one, dzieci, będą decydować za innych. Droga teściowo, proszę zostawić ich w spokoju z ich mrzonkami i iść własną drogą. Proszę się pozbyć fałszywego wstydu: jakość pani uczuć nie zależy od pani wieku, ale od uczciwości pani życia. Żyjemy w społeczeństwie, które boi się serca. Oby jak najwięcej było takich, którzy w nie wierzą, jak pani. Więcej w książce: Zawód - teściowie - Redigolo Giampaolo Zobacz także: czym jest promiskuityzm – Kiedy tchórzysz? Czesław Mozil: Tchórzę, kiedy czegoś się ode mnie wymaga. Kiedy słyszę faceta, który opowiada o swoim nieudanym podboju, porażkach, a i o tym, że się poddawał i na końcu zdobył jej serce, to mnie to strasznie jara. – Że tak o nią walczył? Czesław Mozil: Tak. I wtedy robi mi się ekstremalnie smutno. Bo ja albo nie spotkałem takiej kobiety, albo po prostu dziecinnie zadzieram – po odmowie – nos do góry i myślę: Nawet nie wiesz, co straciłaś. – Może w swoim życiu nie stworzyłeś miejsca na miłość? Czesław Mozil: Jak ty to mówisz, to brzmi to strasznie. A jak mam skojarzenia bardzo romantyczne, to jak dialog z końcówki filmu. Mam nadzieję, że tak nie jest. Jest muzyka. W liceum mówiłem swojej nauczycielce, że chętnie podpiszę kontrakt z diabłem, żeby żyć ze swojej muzyki. – Mały Czesław, bo dzieci często tak mają, rzeczywiście w swoim pokoiku wzywał diabła, żeby podpisał z nim cyrograf? Czesław Mozil: Nie, ale to sobie wyobrażałem. Że gdyby przyszedł pan i powiedział: „W tej chwili, chłopczyku, masz wybierać: tak albo tak”, to powiedziałbym: „Chcę muzykę”. Ze świadomością, że coś za coś. – Może więc podpisałeś ten cyrograf, bo może wystarczy go w myślach podpisać? Czesław Mozil: Albo go sobie wmawiać, albo używać jako ucieczki od problemów miłosnych. Mimo że uważam się za totalnego romantyka, to jeśli przyjaciółka, kochanka ma wchodzić w moje życie, trochę więcej miejsca w nim zajmować, to ja się od razu zwijam. I to nie pozwala mi poczuć tej osoby troszeczkę inaczej. – W ten sposób nie poznajesz kobiet w ogóle. Czesław Mozil: Czasami, to brzmi strasznie nie fair, ale taka partnerka jest prawie jak substytut alkoholu czy tabletek na sen. Bo jest się po koncercie, adrenalina i trudno zasnąć, a łatwiej, kiedy masz partnerkę i wino. A 2011 rok to była ciągła adrenalina. Chciałem pokazać sobie i innym, że ja potrafię to, to i to, że można połączyć ten świat medialny z wiarygodnością artystyczną! Dlatego wymyśliłem z rok temu i powiedziałem menedżerce: „Asiu, zagrajmy w każdy poniedziałek, po tych lajfach w »X Factorze«. Zabukujmy poniedziałki w małych wioskach, żebym mógł zejść z telewizora, mentalnie też odsapnąć i być trzeźwy w poniedziałek rano. I żeby ludzie sprzed niedzielnego telewizora mogli mnie poniedziałkowego zobaczyć u siebie w mieście”. – I jak oni Cię w te poniedziałki odbierają? Czesław Mozil: Przepięknie! I przychodzą dalej ci, którzy przychodzili cztery i pięć lat temu, co mnie bardzo cieszy. Gramy dość trudny koncert, złożony z bardzo starych kawałków, mało hitów, a ludzie rozumieją. Przychodzą na muzykę, a nie na gwiazdę niedzielnego wieczoru w TVN. – Tak Czesław się uwiarygadnia przed sobą i widzami. A kiedy Czesław cierpi? Czesław Mozil: Jak ludzie próbują znaleźć gdzieś ściemę, we mnie, w moim graniu. – A może Ty też cierpisz przez to, że się w sobie nie mieścisz? Nie masz takiego wrażenia, że jest Ciebie za dużo jak na jednego człowieka? Czesław Mozil: Tak mi powiedziała kiedyś menedżerka. I matka też: „Ty chcesz wszystko”. – A umiesz w ogóle odpoczywać, oprócz alkoholu? Czesław Mozil: To coraz trudniejsze, nawet gry komputerowe, które kiedyś były dla mnie wielką rozrywką, przestają działać. Absurdalne jest to, że wszystko, od czego chciałem uciec, czyli to szkolne poczucie, że jesteś do tyłu, masz nieoddane zadania, wróciło. To poczucie mam, gdy chodzi o moją twórczość, mniej teraz tworzę czy piszę melodii. Teraz często siadam, bo wiem, że muszę siąść i „odrobić” muzykę. – Jak zadanie z matematyki. Czesław Mozil: Prawie. A ja bym chciał dojść do takiego stadium, że będę po prostu tworzył. Jestem jeszcze strasznie, cholernie niedojrzały jako twórca. Muszę mieć dwa, trzy dni pijactwa, nudzenia się, ale w jednym miejscu. I jak się budzę troszeczkę skacowany, wtedy mogę pochodzić nago po mieszkanku, koło pianina siąść i zacząć się z nim dogadywać. – Może odpoczywasz podczas „X Factora”? Siedzisz, słuchasz sobie muzyki… Czesław Mozil: Na pewno to nie jest praca, która mnie psychicznie i fizycznie wykańcza. Tutaj jestem sobą, przeżywam, taka trochę zabawa. Tylko że to trwa 25 dni w roku! I wiem, że w poniedziałek, kiedy wrócę z trasy, będą pustki. Może powinienem się nauczyć troszeczkę mniej balować na trasach, żeby takim nie wracać w poniedziałek, bo to jest jak domino – balujesz cały weekend, wracasz, pustka i masz wielką potrzebę pociągnięcia dalej tego balu… – Wpadasz w taki pijacki dygot? Czesław Mozil: Tak, czasami coś takiego miałem. Po trasie jest poniedziałek i mam pięć dni, zanim pojadę znowu w trasę. I czasami ten bal trwał sześć dni. Wiem, że musi być balans, ale nie lubię takiej myśli, że idę na imprezę i wracam o godzinie drugiej. – No to o której chcesz wracać?! Czesław Mozil: O drugiej. Ale dwa dni później. I lubię to, co taki bal może dać głowie, bal trzydniowy potrafi oczyścić mnie umysłowo… – Oczyścić… Czesław Mozil: Tak, czuję się świeży, nowy umysłowo. Straciłem jeden dzień, kilka, ale bardzo zdrowo jest wrócić z powrotem. Jedną rzecz chciałbym tylko podkreślić – ja dużo pracuję, jestem bardzo zdyscyplinowany. – Ale ciągle nie odrobiłeś wszystkich zadań, masz zaległości. Czesław Mozil: Inaczej. Moje życie składa się z pracy i z balowania. – Nie boisz się alkoholizmu? Czesław Mozil: Boję się. Boję się wszelkich nałogów, ale próbuję… – Mieszkasz w Krakowie, tamtejsi alkoholicy mówią o sobie, że nie są alkoholikami, tylko pijakami. Czesław Mozil: Mam meldunek w Krakowie, a kredyt spłacam w Warszawie, na Pradze. Uciekłem od Krakowa; był jednym z powodów mojego powrotu do Polski, chciałem zamieszkać w tym pięknym mieście. Ale tam nie ma prawie wieczoru, żeby ktoś mnie nie zaczepił, tam są bitki. Ostatnio wszedł gość do jakiejś małej knajpy i trzy gołębie wrzucił, krzycząc: „Niech was osrają!”. Rzuciłem się na niego. Kraków jest tak zakompleksiony, jeżeli chodzi o ten artyzm, nie mogą się wyluzować, czuć tą „spinę” w każdej knajpie. To jest jak komentarze na Pudelku razy tysiąc. – Tylko trzeba znać cytaty z literatury. Czesław Mozil: Tak, a ja, mimo że mam matkę polonistkę, bardzo mało czytałem. – Nie boisz się, że jesteś debilem, skoro nie czytałeś? Czesław Mozil: Skoro mam 32 lata, to sam już doszedłem do tego, że nie jestem debilem. Mam formę emocjonalnej inteligencji, choć intelektualnych zasobów dużo mi brakuje. I boję się alkoholizmu, jak boję się wszelkich innych nałogów. – Tak jak boisz się miłości, tak się boisz alkoholizmu. Czesław Mozil: Inaczej. Moja menedżerka powiedziała mi tak: „Jesteś uzależniony, tylko uzależnienia się zmieniają”. Jest taka forma uzależnienia: jak tutaj coś się uspokaja, to nagle chodzę w inne jazdy, czy to są kobiety, czy… – I co jest lepsze: seksoholizm czy alkoholizm? Czesław Mozil: Dzięki Bogu póki co jeszcze wiem, kiedy to i to robi się niesmaczne. To są ucieczki. Nie robię z siebie strasznego dramatu, jestem normalnym chłopakiem, lubię pracować. Ale wiem, że mi łatwo przychodzi rozwalać się na kawałki i potem muszę zbierać te klocki, bo jestem wielkim marzycielem, marzę sobie… – O wielkiej muzyce? Czesław Mozil: Jak ja mogę marzyć o rodzinie, której nie mam? Teraz wszyscy moi przyjaciele zaczynają mieć dzieci, a co ja robię? Więc ja wierzę w rodzinę i dzieci, chciałbym się spotkać z tobą za parę lat i powiedzieć: „Jestem szczęśliwy”. Albo może jestem szczęśliwy, nawet jak jestem sam? – Ja o muzyce, Ty o rodzinie. Męczy Cię ten brak miłości. Czesław Mozil: Nie mogę powiedzieć, że jest mi naprawdę dobrze w tej chwili. A znowu ta czułość, którą pamiętam, z tymi paroma partnerkami, ona jest niezwykła! – Jesteś piewcą Polski B, C, przedmieść, małych miasteczek. W Twoich teledyskach większość bohaterów to zwykli ludzie ze swoim zwykłym życiem. Czemu Cię to tak urzeka? Czesław Mozil: Bo to jest niesamowite, że jest taka stacja jak TVN! Oni kreują tą Warszawę, Warszawa jest tutaj, tylko że bez tych mniejszych miasteczek by tej stacji nie było. – Bo tam jest oglądalność. Czesław Mozil: Tak! – I oglądalność przeżywa i Ty o tym piszesz i o tym śpiewasz. A co w ogóle o tym wiesz? Czesław Mozil: Może dużo nie wiem, ale byłem zmuszony do jeżdżenia po Polsce. Taki pan Andrzej Kuba Florek usłyszał naszą demówkę i zaczął nam organizować trasy. A że trudniej mu było załatwić koncert w Warszawie, jeździliśmy po prowincji. I tam spotykam ludzi, dla których ta Warszawa i to, co się dzieje w telewizji… – To inny kontynent? Czesław Mozil: Tak! A tu nagle przyjechałem ja i jeszcze dziękują mi, że patrzę im w oczy! – A nie miewasz na prowincji takich pokus, żeby jakąś dziewczynę stamtąd zabrać i tu ją, na ten kontynent Wawa wsadzić, zmienić jej życie, bo możesz to zrobić? Czesław Mozil: O tym jest taka piosenka „W sam raz”. Nie, bo to by było straszne dla niej i dla mnie. – Moim zdaniem byś zrujnował nie ratował. Czesław Mozil: To rzeczywiście byłby hard core. – Stoisz okrakiem między kontynentem Wawa i polską prowincją. I wygląda na to, że prowincja bardziej Cię podnieca. Czesław Mozil: Ależ pewnie! Uwielbiam ekipę, jak robimy „X Factor”, ale potem uciekam do swojej knajpy na Pradze, lokalnej. Powiem szczerze, że tu, na Pradze, pierwszy raz czuję się jak w domu, w tym moim dwupokojowym mieszkanku. – Masz meble? Łóżko czy materac? Czesław Mozil: Mam meble. Nie mogę sobie pozwolić na wielki lans, 300 metrów kwadratowych, więc w tych 30 metrach mam białą podłogę, wreszcie mam kuchnię. Mam dużą wannę, bo moja eksdziewczyna powiedziała mi: „Pralka do kuchni i duża wanna”. I teraz prawie codziennie jej za to dziękuję, bo ta wanna mieści dwie osoby. Ale jak robisz łazienkę, kupujesz telewizor za 250 złotych, taki mały, i masz w łazience telewizor. I sobie oglądam tam dziennik, taki mały lans. Nic więcej. I jest pianino, jest kanapa i kupiłem sobie bieżnię. Tylko to się mieści. Rolety jeszcze na wszystkie okna, bo mam szkołę tuż obok. Kiedyś o tym zapomniałem i cztery okna piątej klasy przez chyba pięć minut patrzyło, jak chodziłem nago. Jak się obróciłem i ich zobaczyłem, a oni mój wzrok, zaczęli tak piszczeć! Więc ja szybko do windy, po rolety, zamówiłem pana i wszystko jest teraz ciemne. – Jak się dogadujesz z Kubą? Obaj jesteście adehadowcy i samce alfa, więc jak się spotykacie, to chyba mówicie równocześnie i nie słuchacie się nawzajem? Czesław Mozil: Nie. Siedzimy te pół godziny, kiedy jedziemy na live, i wtedy jest świetna, piękna rozmowa. Ja ten czas wykorzystuję, żeby dostać parę porad. – Czyli to on musi wygrać? Czesław Mozil: Ja sobie pozwolę powiedzieć, że nie zawsze wygrywa. – Ale musi, ma ten pęd do tego. Ty też go masz? Czesław Mozil: Tak, ale on jest niezwykły. Ostry zawodnik. – Kto więc jest większym samcem alfa – Ty czy Kuba? Czesław Mozil: … – Ciężko Ci przechodzi przez gardło? Czesław Mozil: Logiczne, że ja, nie ma żadnej kwestii! O takich sprawach to ja z Kubą nie rozmawiam. – Ciężka robota bycie samcem alfa. Trzeba zawsze udowodnić swoją przewagę. Czesław Mozil: To jest ciężka praca być samcem alfa koło Kuby, tak mówiąc z przymrużeniem oka. To jest człowiek bardzo wrażliwy i ma dużo dystansu. – Tylko nie do siebie? Czesław Mozil: Dla mnie to jest frajda, że nie muszę mieć poczucia, że poznaję takie osoby, jak Tatianę czy Kubę, bardzo głęboko. Dla mnie wystarczy to, że mogę otworzyć się do pewnego punktu, z szacunkiem wobec nich, że po prostu mi się z nimi świetnie pracuje, a jutro spotykam swoją kapelę, zjem z nimi obiad, jest techniczny, kierowca, moja menedżerka – jak rodzina. – A jak Ty skończysz? Czesław Mozil: Może się skończy nagle, bo widzę, mam przyjaciół, którzy kończą nagle. – Ale możesz żyć uporczywie. Będziesz popadał w zapomnienie, taki przebrzmiały gwiazdor… Czesław Mozil: Tak bym nie chciał być zmierzły i zakompleksiony. Nie chciałbym, żeby wszystkie kompleksy, które mam, kiedyś obudziły się i pokazały inną część mnie. To by było straszne! – Jakie masz główne kompleksy? Czesław Mozil: Jako muzyk, twórca. Zawsze jest pytanie, czy to, co się robi, ma sens, bo ja to chcę, ale może… – Przeżyje Ciebie? Czesław Mozil: Tak. To jedna rzecz. Ale też czy przyjdzie dzień, że nie będzie ludzi na sali? Albo wielki strach, jak z bajki Andersena, że idzie król, a nagle jedno dziecko mówi: „Przecież on jest nagi, o co tutaj chodzi?”. – Jesteś nagi? Czesław Mozil: W jakim sensie, że mam strach, czy to, co robię, komuś się nadal będzie podobać, czy następne będzie się podobać, czy przyjdą jutro na koncert? Za każdym razem jak wychodzę na scenę, nie oczekuję oklasków. – Nie masz pewności, że będą? Czesław Mozil: Chciałbym, ale mogę tylko prosić cały czas o akceptację. Przed oklaskami jestem zesrany, bardzo pokorny. – To jest strach, nie pokora. Pokora to jest coś innego. A jakie masz inne kompleksy? Czesław Mozil: Tego małego chłopaka, metr sześćdziesiąt dziewięć. – Kurdupel? Czesław Mozil: Tak. – Z brzuchem na dodatek, co prawda gubisz trochę ostatnio ten brzuch. Czesław Mozil: Gubię go przez 16 lat – od czasu, jak zacząłem pić piwo. – Kurdupel z brzuchem jest bardziej wiarygodny, śpiewając o nieszczęśliwej miłości, wszystko się zgadza. Czesław Mozil: Tak. I z kurduplem to już się nic nie zrobi, ale z tym brzuchem… I to jest coś takiego, że inni faceci myślą: On nie jest żadnym zagrożeniem. A jestem. Rozmawiał Piotr Najsztub Zdjęcia Adam Pluciński/MOVE Stylizacja Dorota Zielińska Makijaż Magda Pieczonka Fryzura Sylwia Kiliś/Metaluna Produkcja sesji Ula Szczepaniak Jak w wieku 40+ poznać wspaniałego, dobrego mężczyznę? Rozpoczęte przez ~Pestka, 30 gru 2021 ~Pestka Napisane 30 grudnia 2021 - 12:10 Rozwodzę się. Mąż znalazł sobie nową miłość. Nie komentując specjalnie tej sytuacji, chciałabym uwierzyć, że mając 44 lata, mogę jeszcze się zakochać, zbudować nowy związek i być szczęśliwa. Że nie jest tak, jak prorokują moi znajomi, że wspaniali faceci to są we wspaniałych związkach i nie czeka mnie nic dobrego... Wiem, że tutaj są osoby, które ułożyły sobie i to całkiem zgrabnie :) życie na nowo. Udostępnij | Dodaj wpis | Cytuj | Link bezpośredni | Zgłoś naruszenie ~MIRROR ~MIRROR Napisane 30 grudnia 2021 - 15:31 Wiesz, wspaniały mężczyzna to co innego dla każdej oznacza.. Może bardziej: : dopasowany w życiowych celach? Ja mam raczej podejrzenie że największą szansę ma się w tym wieku na męża pozostawionego przez niezbyt mądrą żonę, co pobiegła się dowartosciować . O ile ma na tyle rozumu by za nią nie rozpaczać. Bo jak można uwierzyć że szuka nagle stałe to związku kawaler lat 50?. O związkach mowa, bo kandydatów na romans to będziesz mieć więcej niż 30 latki.. Udostępnij | Dodaj wpis | Cytuj | Link bezpośredni | Zgłoś naruszenie ~Pestka ~Pestka Napisane 30 grudnia 2021 - 16:09 Tak, masz rację. Wspaniały to właśnie dopasowany w życiowych celach, ale i wartościach i wielu tych innych, dla mnie (nas) ważnych sprawach. Nie spodziewam się, że spotkam mężczyznę w tym wieku, który nie jest sam po długoletnich związkach... Romansowa nie jestem. Wielu z Was na tym forum się jednak udało poukładać sprawy na nowo. Potrzebuję wsparcia, że to jest możliwe... Udostępnij | Dodaj wpis | Cytuj | Link bezpośredni | Zgłoś naruszenie ~Marek ~Marek Napisane 30 grudnia 2021 - 16:25 Możliwe jest. Związki rozpadają się, zapewne wyciągnęłaś już wnioski z własnego małżeństwa. Jeśli jeszcze nie lub całkowicie obwiniasz męża to na spokojnie przeanalizuj życie co miałaś a jak chciałaś żeby małżeństwo wyglądało. W znalezieniu nowego faceta pomoże Ci dobry kontakt z ex jak macie dzieci bo nikt nie lubi jedzy u boku. Ja z meżem ex kumplami nie jesteśmy ale wódki się z nim napiję bo ex żona to taka więcej jak koleżanka moja i matka moich dzieci. Niestety moja ex żona do jędzowatych należała przez co kilku facetów od niej zwiało. Udostępnij | Dodaj wpis | Cytuj | Link bezpośredni | Zgłoś naruszenie ~Robert1971 ~Robert1971 Napisane 30 grudnia 2021 - 17:25 ~Pestka napisał:Wspaniały to właśnie dopasowany w życiowych celach, ale i wartościach i wielu tych innych, dla mnie (nas) ważnych sprawach.(...) Wielu z Was na tym forum się jednak udało poukładać sprawy na nowo. Potrzebuję wsparcia, że to jest możliwe... Moja obecna partnerka częstokroć mawia, że taką sobie wylosowałem... A ja do niej, że ma takiego, na jakiego sobie zasłużyła, to niech nie narzeka. Czy wszystko się między nami zgadza? A gdzie tam :)... Ale żyć trzeba i iść do przodu. Udostępnij | Dodaj wpis | Cytuj | Link bezpośredni | Zgłoś naruszenie ~Baranek777 ~Baranek777 Napisane 30 grudnia 2021 - 18:56 W pierwszej chwili doradziłbym Ci szukać wśród zdradzonych, ale w ułamku sekundy zrobiłem rachunek sumienia i przypomniałem sobie, że kawał h*ja ze mnie był i dostałem na co zasłużyłem. Sumując - czasem (choć nie zawsze) zdradę ludzie mają na własne życzenie, dla tego że nie byli najlepszym materiałem na partnerów i to chyba niezbyt dobre kryterium na szukanie drugiej połówki po rozwodzie. Udostępnij | Dodaj wpis | Cytuj | Link bezpośredni | Zgłoś naruszenie ~Jednorożec ~Jednorożec Napisane 30 grudnia 2021 - 19:08 Pestko, da się. Nie słuchaj innych, bo nie mają pojęcia o czym mówią. To najlepszy wiek na znalezienie odpowiedniego partnera. Jest wiele czynników, które wpływają na to kogo sobie znajdujemy. Wiele jeśli nie najwięcej zależy od Ciebie. A trochę oczywiście także od szczęścia. Nie martw się rozwodem i nie mścij się na ex, bo nie warto. Czasem trzeba stracić wszystko, aby mieć to o czym zawsze się marzyło. Zapewne będzie bolało, ale nie ma róży bez kolców. Zacznij od siebie. Od tego czego chcesz od życia, od profilu wymarzonego partnera i gdzie popełniłaś błędy. Zadbaj o siebie i o swoje dobre samopoczucie. Wszak żaden porządny facet po przejściach nie będzie chciał kolejnej zdepresjonowanej harpii bez ambicji. ;) Głowa do góry. Powodzenia. Udostępnij | Dodaj wpis | Cytuj | Link bezpośredni | Zgłoś naruszenie ~Pestka ~Pestka Napisane 30 grudnia 2021 - 20:06 Mój mąż jest winny. Winny prowadzenia przez wiele miesięcy podwójnego życia i rezygnacji z życia ze mną, gdy tamtego związku zaczął być pewien. Nie obwiniam go w jakiś inny, destrukcyjny sposób. To on obwinia mnie... Tak najprościej chyba. Bo gdybym to, czy tamto...Łatwiej mu dzięki temu zachować przekonanie, że jest dobrym człowiekiem. A że moim kosztem to cóż. Nie on zostaje z dramatem, szokiem i ciemnością, prawda? Prawie roku temu kupiliśmy mieszkanie i niedawno skończyliśmy je urządzać, więc jakby sytuacja mocno mnie zaskoczyła. Nie mamy dzieci. Nie jestem jędzowata. Ani nie jestem harpią. Nie mam po prostu 30 lat, jak jego aktualna partnerka. I zbytnio zaufałam przekonaniu, że stabilizacja, życzliwość, serdeczność i wsparcie są cenne po 20 latach razem. Nie dla każdego... Nie zamierzam się mścić. Chcę iść dalej Udostępnij | Dodaj wpis | Cytuj | Link bezpośredni | Zgłoś naruszenie ~Jednorożec ~Jednorożec Napisane 30 grudnia 2021 - 20:39 Bzdura. Nie ma idealnych kobiet i rozwodów, gdzie winna jest tylko jedna strona. Zmianę swojego życia powinnaś zacząć od analizy i zmiany samej siebie. W innym wypadku nie wróżę Ci sukcesów. Uciekam. Wpadłem tylko życzyć wszystkim forumowiczom wszelakiej pomyślności i spełnienia marzeń w 2022 roku. Rozwodźcie się, gońcie za marzeniami i bądźcie szczęśliwi. Dziękuję za to, że byliście dla mnie gdy tego potrzebowałem. Buziaki. Udostępnij | Dodaj wpis | Cytuj | Link bezpośredni | Zgłoś naruszenie ~Lila ~Lila Napisane 30 grudnia 2021 - 21:14 O smurf mądrala się znalazł. Co ty możesz wiedzieć. Udostępnij | Dodaj wpis | Cytuj | Link bezpośredni | Zgłoś naruszenie ~Zuzia ~Zuzia Napisane 31 grudnia 2021 - 00:08 Z opisu sytuacji, wniskuje ze mezowi odwalilo. Mloda laska wywrucila jego zycie do gory nogami. Jemu to pasuje. Szybko wniosl sprawe o rozwod. Niech idzie. Mysl teraz o sobie, rób co chcesz. Usmiech wroci. Udostępnij | Dodaj wpis | Cytuj | Link bezpośredni | Zgłoś naruszenie ~Facet46 ~Facet46 Napisane 31 grudnia 2021 - 12:00 ~Pestka napisał:Rozwodzę się. Mąż znalazł sobie nową miłość. Nie komentując specjalnie tej sytuacji, chciałabym uwierzyć, że mając 44 lata, mogę jeszcze się zakochać, zbudować nowy związek i być szczęśliwa. Że nie jest tak, jak prorokują moi znajomi, że wspaniali faceci to są we wspaniałych związkach i nie czeka mnie nic dobrego... Wiem, że tutaj są osoby, które ułożyły sobie i to całkiem zgrabnie :) życie na nowo. Myślę że w zbliżonym wieku do twojego to będą głównie rozwodnicy , albo jacyś "dziwni" faceci którzy z jakiegoś powodu są samotni (może z wyboru). Większość rozwodników to albo osoby "zranione" przez drugą stronę albo osoby z którymi nie warto wchodzić w relację (z powodu np. przemocy , zdrad). Ja od kilku dni jestem rozwodnikiem. Szczerze mówiąc w takim stanie że nie wiem czy kiedykolwiek zaufam jakiejś kobiecie , bo tą co znałem przez kilkanaście lat a od 16 byliśmy małżeństwem okazało się że nie znam. Nagle okazało się że mnie nie kocha , nic nie czuje , i że od dawna chciała rozwodu. Zapytała się czemu nie rozstaliśmy się kilka lat wcześniej , po co budowaliśmy nowy dom , po co to wszystko ? Że niby "dawał mi szansę" .. Patrząc na to "chłodno" wygląda aby czekała aż będzie jak największa kasa do podziału aby jak najwięcej wycisnąć z tego związku. Być może jej ktoś "doradził" że po rozwodzie będzie miała kasę z alimentów , 500+ i z podziału majątku ? Nie wiem ... Ja jestem załamany i rozgoryczony , bo żonę kocham i kochałem ale po tym co usłyszałem i dowiedziałem straciłem zaufanie do kobiet ... Zapewne takich jak ja jest wielu i zapewne wieli już nie zaufa nigdy kobiecie ... Udostępnij | Dodaj wpis | Cytuj | Link bezpośredni | Zgłoś naruszenie ~Facet46 ~Facet46 Napisane 31 grudnia 2021 - 12:01 Przeprasza że kilka razy , ale zawsze przy wysyłaniu miałem błąd 500 i nie wiedziałem że zostało wysłane. Udostępnij | Dodaj wpis | Cytuj | Link bezpośredni | Zgłoś naruszenie ~Daniel ~Daniel Napisane 31 grudnia 2021 - 15:10 No nie przesadzajmy z tymi tzw starymi kawalerami czy pannami. Sa to zazwyczaj fajni ludzie, którzy nie spotkali nikogo fajnego na swej drodze. Przyznam szczerze, że dla rozwodnika są to najfajniejsze kąski na nowe życie. Co do rozwodników to faktycznie trzeba uważać, od rozpaczających nerwusów uciekać z daleka. Optymalny to ten co problemu po rozwodzie nie robi. Zwyczajnie rozstał się człowiek bo mu z ex nie wyszło. Udostępnij | Dodaj wpis | Cytuj | Link bezpośredni | Zgłoś naruszenie ~kobietka ~kobietka Napisane 31 grudnia 2021 - 17:34 ~Jednorożec napisał:Bzdura. Nie ma idealnych kobiet i rozwodów, gdzie winna jest tylko jedna strona. Zmianę swojego życia powinnaś zacząć od analizy i zmiany samej siebie. W innym wypadku nie wróżę Ci sukcesów. Uciekam. Wpadłem tylko życzyć wszystkim forumowiczom wszelakiej pomyślności i spełnienia marzeń w 2022 roku. Rozwodźcie się, gońcie za marzeniami i bądźcie szczęśliwi. Dziękuję za to, że byliście dla mnie gdy tego potrzebowałem. Buziaki. O, akurat o Tobie dzisiaj myślałam :) I mam nadzieję, że się na mnie nie gniewasz, tak nawiasem. Chociaż Ty ;) Wszystkiego dobrego, bogatych połowów... ;) I dla całej reszty bliskich mi forumowiczów też. Żyjcie długo i szczęśliwie. Buziaki! Udostępnij | Dodaj wpis | Cytuj | Link bezpośredni | Zgłoś naruszenie ~Robert1971 ~Robert1971 Napisane 01 stycznia 2022 - 00:53 Kobietka... Nawet nie wiesz jak się cieszę, że Cię tu spotykam. 8-). Życzę szczególnie Tobie, ale i wszystkim Wam... Zdrowia, pomyślności i dobrego zrządzenia losu w tym, co sobie zamierzacie na przyszłość. Udostępnij | Dodaj wpis | Cytuj | Link bezpośredni | Zgłoś naruszenie ~kobietka ~kobietka Napisane 01 stycznia 2022 - 13:29 Kochany jesteś, dziękuję :) A mi się jakoś sentymentalnie zrobiło w tym wigilijno - noworocznym okresie. I oczywiście przypomniało mi się o Was ;) Albo się po prostu stęskniłam. No ale dobrze, tylko przyszłam, to i z miejsca zrobiłam offtop, przepraszam. Pestko, daj sobie czas na zaczerpnięcie oddechu. Życzę Ci spokoju. I fajnie piszesz, btw. :) Powodzenia. Udostępnij | Dodaj wpis | Cytuj | Link bezpośredni | Zgłoś naruszenie ~MIRROR ~MIRROR Napisane 01 stycznia 2022 - 14:18 ~Daniel napisał:No nie przesadzajmy z tymi tzw starymi kawalerami czy pannami. Sa to zazwyczaj fajni ludzie, którzy nie spotkali nikogo fajnego na swej drodze. Przyznam szczerze, że dla rozwodnika są to najfajniejsze kąski na nowe życie. Co do rozwodników to faktycznie trzeba uważać, od rozpaczających nerwusów uciekać z daleka. Optymalny to ten co problemu po rozwodzie nie robi. Zwyczajnie rozstał się człowiek bo mu z ex nie wyszło. Tu nie chodzi o bycie fajnym czy niefajny człowiekiem. Tylko o to, że człowiek w pewnym wieku nie zmienia nagle swoich priorytetów. I dla jasnosci: ktoś kto żył parę lat w związku bez ślubu czy długo mieszkał z partnerem nie zaliczam do kategorii kawaler czy panna.;) Udostępnij | Dodaj wpis | Cytuj | Link bezpośredni | Zgłoś naruszenie ~Pestka ~Pestka Napisane 01 stycznia 2022 - 14:20 ~Facet46 napisał:~Pestka napisał:Rozwodzę się. Mąż znalazł sobie nową miłość. Nie komentując specjalnie tej sytuacji, chciałabym uwierzyć, że mając 44 lata, mogę jeszcze się zakochać, zbudować nowy związek i być szczęśliwa. Że nie jest tak, jak prorokują moi znajomi, że wspaniali faceci to są we wspaniałych związkach i nie czeka mnie nic dobrego... Wiem, że tutaj są osoby, które ułożyły sobie i to całkiem zgrabnie :) życie na nowo. Myślę że w zbliżonym wieku do twojego to będą głównie rozwodnicy , albo jacyś "dziwni" faceci którzy z jakiegoś powodu są samotni (może z wyboru). Większość rozwodników to albo osoby "zranione" przez drugą stronę albo osoby z którymi nie warto wchodzić w relację (z powodu np. przemocy , zdrad). Ja od kilku dni jestem rozwodnikiem. Szczerze mówiąc w takim stanie że nie wiem czy kiedykolwiek zaufam jakiejś kobiecie , bo tą co znałem przez kilkanaście lat a od 16 byliśmy małżeństwem okazało się że nie znam. Nagle okazało się że mnie nie kocha , nic nie czuje , i że od dawna chciała rozwodu. Zapytała się czemu nie rozstaliśmy się kilka lat wcześniej , po co budowaliśmy nowy dom , po co to wszystko ? Że niby "dawał mi szansę" .. Patrząc na to "chłodno" wygląda aby czekała aż będzie jak największa kasa do podziału aby jak najwięcej wycisnąć z tego związku. Być może jej ktoś "doradził" że po rozwodzie będzie miała kasę z alimentów , 500+ i z podziału majątku ? Nie wiem ... Ja jestem załamany i rozgoryczony , bo żonę kocham i kochałem ale po tym co usłyszałem i dowiedziałem straciłem zaufanie do kobiet ... Zapewne takich jak ja jest wielu i zapewne wieli już nie zaufa nigdy kobiecie ... Przeczytałam Twój wpis z dużym smutkiem. Chciałabym, abyś potrafił na swoje życie spojrzeć z szerszej perspektywy, niż ta małżeńska. Jeśli Cię to pocieszy, to jestem przykładem osoby, która uczciwie, lojalnie kochała swojego męża i była dla niego dużym wsparciem przez te wszystkie lata. Na tym etapie życia jednak zapragnął czegoś innego niż stabilizacja i odszedł. Nie jest to jednak powód, aby ja straciła zaufanie do mężczyzn (straciłam do niego), ani tym bardziej do siebie i swojego poczucia wartości. Wiem, kim jestem, jaka jestem, co jest dla mnie ważne i moje wartości się nie zmienią, pomimo tej straty, którą przeżyłam. Nikt nowy w moim życiu nie zasługuje na to, abym budowała związek w oparciu o doświadczenia starego, a o to, kim dla siebie chcemy być i co jest dla nas ważne . Zapisałam się mimo wszystko na terapię psychologiczną, zapewne są sprawy, które muszę przepracować i Tobie też to polecam. Spróbuj ze wszystkich sił zdecydować, że chcesz być szczęśliwy, a wszystko, co do szczęścia masz nosisz w sobie. A kiedyś pewnie się tym szczęściem podzielisz :) Udostępnij | Dodaj wpis | Cytuj | Link bezpośredni | Zgłoś naruszenie ~MIRROR ~MIRROR Napisane 01 stycznia 2022 - 14:25 A co do przewodników to prostsza sprawa: wystarczy posłuchać co opowiadają o swoim życiu, żonach i już wiesz z jakim człowiekiem masz do czynienia. Udostępnij | Dodaj wpis | Cytuj | Link bezpośredni | Zgłoś naruszenie » odpowiedz » do góry Nie bójmy się zakochać na nowo "Jeśli chcemy wejść w dialog z Panem, musimy mieć serce otwarte, bo czasami jest tak, że Pan zamyka usta mówiącego ze względu na zamknięte serce. Jeżeli widzimy, że czasami jesteśmy zagubieni, to musimy pozwolić i z pokorą prosić, by Pan Bóg, który jest naprawdę pokorny, mówił to, co trzeba. Mimo wszystkich trudności i tego, że jesteśmy niegodnymi sługami Jego. Aby się realizował psalm: „Ty mi ukażesz ścieżkę życia”. Abym mógł na zawsze cieszyć się i odpoczywać po Twojej prawicy. Gdybyśmy sami umieli dojść do Boga, nie musielibyśmy przychodzić do kościoła. Moglibyśmy tego dokonać na własną rękę. To jest sens Kościoła, który przychodzi na pomoc niewidomym, paralitykom, tym, którzy nie wiedzą, jak dojść do Pana." ks. Carlos Damaglio Ścieżka naszego życia. Jaka ona jest? O. Remigiusz Recław na rekolekcjach z zespołem Mocni w Duchu często porusza temat naszego podejścia do spraw wiary. Mówi, że Bóg może być dla nas żywy, albo martwy. Kiedy jest żywy? Wtedy, gdy wchodząc do kościoła czujemy Jego obecność, przeżywamy tę Ucztę, angażujemy się. Kiedy Bóg jest Bogiem martwym? Gdy traktujemy Go jak obrazek. Wchodzimy do kościoła, widzimy ołtarz, księdza, śpiewamy, czasem nawet głośno, ale zasadniczo to wszystko. Bóg jest umieszczony w jednym miejscu i sobie tam po prostu jest. Ale nie czujemy szczególnie jego obecności. Gdy opuszczamy kościół, mówimy Panu Bogu: "do zobaczenia." Gdy nasza wiara jest żywa, zabieramy Pana Boga ze sobą, nie pozwalamy na rozstanie. O. Remigiusz przytacza też inny podział filozofii życia. Rozróżnia patrzenie na nie do góry i w dół. Można iść przez życie wiecznie wpatrzonym w ziemię, widząc wszędzie smutek, będąc negatywnie nastawionym do wszystkiego. Taka osoba w każdym nowym wyzwaniu, zadaniu, będzie widziała belkę nie do przeskoczenia, albo przynajmniej dodatkowy ciężar. U człowieka patrzącego w górę trudności nie znikną. Co więcej, nie będzie ich ani trochę mniej. Różnica polega jednak na tym, że w drugim przypadku człowiek łatwiej znosi cierpienie, bo wie, że to ma konkretny sens, że mamy jasny cel, do którego zmierzamy - Niebo. Kiedy słyszę słowa psalmu "Ty mi ukażesz ścieżkę życia", mam przed oczami dość sporą część ziemi, a na niej wyrysowane drogi, którymi mamy przejść. One wszystkie są jak jeden wielki labirynt. Zupełnie jakby ktoś specjalnie chciał nam utrudnić życie. Filozofia patrzenia w górę i w dół jest dosyć prosta. Przecież na to wpadnie każdy. Pocieszać można słowami w stylu "nie martw się, głowa do góry, jakoś to będzie". Chciałbym jednak zwrócić uwagę na to, co widzą osoby patrzące w dół i w górę. Mamy na tym krajobrazie labirynt ścieżek, a na samym końcu cel naszego życia. Gdy patrzymy w dół, widzimy ścieżki. Gdy patrzymy w górę, widzimy cel. Czego nas uczy Pan Bóg? Oczywiście wielu rzeczy, w tym np. pokory, cichości serca, wyrozumiałości dla innych, dobrych manier, odpowiedzialności, konsekwencji w podejmowaniu decyzji itd. Ale w tym wszystkim zamyka się jedno - miłość. Pan Bóg uczy nas kochać. Byłeś kiedyś zakochany? Tak wyrozumiały, tak odpowiedzialny, tak dobrze zmanierowany jak wtedy, to chyba nigdy nie byłeś, nie? Wszystko po to, by wybranka to zauważyła. A patrzyłeś wtedy na trudności, jakie miałeś w zaimponowaniu jej? Czy może cel był dla Ciebie ważniejszy? Czy jak Twoja mama zachorowała i zaczęła potrzebować coraz więcej pomocy, zajmującej dużo Twojego cennego czasu, nie rzuciłaś wszystkiego i inne sprawy nie spadły na dalszy plan? Ktoś by pomyślał, że to nielogiczne, bez sensu, bo powinnaś się rozwijać, dbać o swoją przyszłość, a Ty wolisz siedzieć z mamą. Bo to z miłości. Nagle stajesz się wyrozumiała, cierpliwość nie ma końca. Gdy kochamy innych - patrzymy w górę. Gdy kochamy siebie - patrzymy w dół. W tym drugim przypadku chcemy sami sobie układać ścieżki życia, więc się na nich skupiamy. Ale to nie jest dobra droga. Jednak i na to znajduje się pocieszenie. Drogę można zawsze zmienić. Anielski GPS automatycznie zaaktualizuje informacje o naszym położeniu i naniesie poprawki do trasy, byśmy jak najszybciej powrócili na boży tor. Nie bójmy się przyznać w pokorze, że zbłądziliśmy. Nie bójmy się powrócić na właściwą ścieżkę. I może ktoś jest od nas lepszy, bo nieustannie kocha i przez to jego życie jest naprawdę przepiękne. Ale i my nie bójmy się zakochać. Choćby zupełnie na nowo. "Pierwsza miłość jest jak piętka świeżego chleba." bł. Matka Teresa z Kalkuty

chciałbym się zakochać na nowo